Wolkenladder

Engel, ik hoor
jouw frele handen mijn stenen schuren
jouw hart kloppen op mijn zerk
bleek en herhaaldelijk met masker van glazen tranen
 
ik voel,
je pols, je zinneleven
jouw halve schaduw in de deemstering
mijn deernis wekken
bomen rondom
 
zie,
hoe bloemen door jou bij me komen
nu een hyacint
dan weer een chrysant
niet alleen afhankelijk van jow humeur
als spiegels die steeds tot me zeggen dat
ik niet ben ophouden te bestaan
 
ruik,
jouw deernenhaar in regen, hagel of
storm met dennenaalden
je verkoudheden die me vlinders gaven
als het hoera toen
ruiten dikke zakdoekjes het bloeden
voor je stelpten
 
engel, mijn engel
proef ik niet
het zout op je lippenvocht
je smacht, je torn, je blijde boodschap
de droefenis onzer jongsten dat
niet n knutselpakket een ladder
lang genoeg tot daar kan maken
waar wij met zijden vleugeltjes
rusten op wolken
 
in hoe jij liever bij me was
eigenlijk nooit bent weggeweest
aanvaard ik deemoedig voort
jouw trillend suikerende harp
wild van eendagsbloemen verlaat mij
je schoon gehurkte lenigheid.
 
 

 

 
home
copyright Tommy Vermeire - www.geocities.com/tobyhouse_be - realisatie: tomM - tommoerman@advalvas.be

 

1